孝经全文带拼音版由刀豆文库小编整理，希望给你工作、学习、生活带来方便，猜你可能喜欢“带拼音版孝经”。
kāizōngmíngyìzhāngdìyī开宗明义章第一
zhòngníjū
céngzǐchí
zǐyuē
xiānwángyǒuzhìdéyàodào
yǐshùn
仲尼居，曾子持。子曰：“先王有至德要道，以顺tiānxiàmínyònghémù
shàngxiàwúyuàn
rǔzhīzhīhū天下，民用和睦，上下无怨。汝知之乎？”
céngzǐbìxíyuē
cānbùmǐn
hézú
yǐzhīzhī
曾子避席曰：“参不敏，何足以知之？”
zǐyuēfūxiào
dézhīběnyě
jiàozhīsuǒyóushēngyě
fùzuò
子曰：“夫孝，德之本也，教之所由生也。复坐，wúyǔrǔ吾语汝。”
shēntǐfāfū
shòuzhī
fùmǔ
bùgǎnhuǐshāng
xiàozhīshǐyě
lì
“身体发肤，受之父母，不敢毁伤，孝之始也。立shēnhángdàoyángmíngyúhòushì
yǐxiǎnfùmǔ
xiàozhīzhōngyě
fūxiào身行道，扬名于后世，以显父母，孝之终也。夫孝，shǐyúshìqīnzhōngyúshìjūn
zhōngyú
lìshēn
dàyǎ
yún
wúniàn始于事亲，忠于事君，终于立身。《大雅》云：‘无念ěrzǔyùxiūjuédé尔祖，聿修厥德。’”
tiānzǐzhāngdì
èr
天子章第二
zǐyuēàiqīnzhě
bùgǎnè
yúrén
jìngqīnzhě
bùgǎnmànyúrén
子曰：“爱亲者，不敢恶于人；敬亲者，不敢慢于人。àijìngjìnyúshìqīn
érdéjiàojiāyúbǎixìng
xíngyú
sìhǎi
gàitiānzǐzhī爱敬尽于事亲，而德教加于百姓，刑于四海。盖天子之xiàoyěfǔxíng
yún
yìrényǒuqìng
zhàomínlàizhī孝也。《甫刑》云：‘一人有庆，兆民赖之。’” zhūhóuzhāngdìsān
诸侯章第三
zàishàngbùjiāo
gāoérbùwēi
zhìjiéjǐndù
mǎnérbùyì
gāo
在上不骄，高而不危；制节谨度，满而不溢。高érbùwēisuǒyǐchángshǒuguìyě
mǎnérbùyì
suǒyǐchángshǒufùyě而不危，所以长守贵也。满而不溢，所以长守富也。fùguìbùlíqíshēn
ránhòunéngbǎoqíshèjì
érhéqímínrén
gàizhū富贵不离其身，然后能保其社稷，而和其民人。盖诸hóuzhīxiàoyěshī
yún
zhànzhànjīngjīng
rúlínshēnyuān
rú
lǚbó侯之孝也。《诗》云：“战战兢兢，如临深渊，如履薄bīng冰。”
qīngdàfūzhāngdì
sì
卿大夫章第四
fēixiānwángzhīfǎ
fúbùgǎnfú
fēixiānwángzhīfǎyánbùgǎndào
fēi
非先王之法服不敢服，非先王之法言不敢道，非xiānwángzhīdéxíngbùgǎnháng
shìgùfēifǎbùyán
fēidàobùxíng
kǒuwú先王之德行不敢行。是故非法不言，非道不行；口无zéyánshēnwúzéháng
yánmǎntiānxiàwúkǒuguò
hángmǎntiānxiàwúyuànè择言，身无择行；言满天下无口过，行满天下无怨恶：sānzhěbèiyǐránhòunéngshǒuqízōngmiào
gàiqīngdà
fūzhīxiàoyě三者备矣，然后能守其宗庙。盖卿大夫之孝也。shīyúnsùyèfěixiè
yǐshìyīrén《诗》云：“夙夜匪懈，以事一人。”
shìzhāngdìwǔ
士章第五
zīyúshìfù
yǐshìmǔ
ér
àitóng
zī
yúshìfù
yǐshìjūn
ér
资于事父以事母，而爱同；资于事父以事君，而jìngtónggùmǔqǔqíàiérjūnqǔqíjìngjiānzhīzhěfùyěgùyǐ敬同。故母取其爱，而君取其敬，兼之者父也。故以xiàoshìjūnzézhōng
yǐjìngshìchángzéshùn
zhōngshùnbùshī
yǐshìqíshàng孝事君则忠，以敬事长则顺。忠顺不失，以事其上，ránhòunéngbǎoqílùwèi
érshǒuqí
jì
sì
gàishìzhīxiàoyě
shī
yún然后能保其禄位，而守其祭祀。盖士之孝也。《诗》云：sùxīngyèmèiwútiǎněrsuǒshēng“夙兴夜寐，无忝尔所生。”
shùrénzhāngdìliù
庶人章第六
yòngtiānzhīdào
fēndìzhī
lì
jǐnshēnjiéyòng
yǐyǎngfùmǔ
cǐ
用天之道，分地之利，谨身节用，以养父母，此shùrénzhīxiàoyěgùzìtiānzǐzhìyúshùrén
xiàowúzhōngshǐ
érhuànbù庶人之孝也。故自天子至于庶人，孝无终始，而患不jízhěwèizhīyǒuyě及者，未之有也。
sāncáizhāngdì
qī
三才章第七
céngzǐyuēshènzāi
xiàozhīdàyě
曾子曰：“甚哉，孝之大也！”
zǐyuēfūxiào
tiānzhījīngyě
dìzhīyì
yě
mínzhīhángyě
tiān
子曰：“夫孝，天之经也，地之义也，民之行也。天dìzhījīngérmínshìzézhī
zétiānzhīmíng
yīndìzhī
lì
yǐshùntiānxià地之经，而民是则之。则天之明，因地之利，以顺天下。shìyǐqíjiàobùsùérchéng
qízhèngbùyánérzhì
xiānwángjiànjiàozhīkě是以其教不肃而成，其政不严而治。先王见教之可yǐhuàmínyěshìgùxiānzhīyǐbóài
érmínmòyí
qíqīn
chénzhīyú以化民也，是故先之以博爱，而民莫遗其亲，陈之于déyìérmínxìnghángxiānzhīyǐjìngràngérmínbùzhēngdǎozhīyǐlǐ德义，而民兴行。先之以敬让，而民不争；导之以礼lèérmínhémù
shìzhīyǐhàowù
érmínzhījìn
shī
yún
hè乐，而民和睦；示之以好恶，而民知禁。《诗》云：‘赫hèshīyǐnmínjù
ěrzhān赫师尹，民具尔瞻。’”
xiàozhìzhāngdìbā
孝治章第八
zǐyuēxīzhěmíngwángzhīyǐxiàozhìtiānxiàyě
bùgǎnyíxiǎoguózhī
子曰：“昔者明王之以孝治天下也，不敢遗小国之chénérkuàngyúgōng
hóu
bó
zǐ
nánhū
gùdéwànguózhīhuān臣，而况于公、侯、伯、子、男乎？故得万国之欢xīnyǐshìqíxiānwáng
zhìguózhě
bùgǎnwǔyúguānguǎ
érkuàngyúshì心，以事其先王。治国者，不敢侮于鳏寡，而况于士mínhūgùdébǎixìngzhīhuānxīn
yǐshìqíxiānjūn
zhìjiāzhě
bùgǎn民乎？故得百姓之欢心，以事其先君。治家者，不敢shīyúchénqièérkuàngyúqī
zi
hū
gùdérénzhīhuānxīn
yǐshìqíqīn失于臣妾，而况于妻子乎？故得人之欢心，以事其亲。fūrángùshēngzéqīnānzhī
jì
zéguǐxiǎngzhī
shìyǐtiānxiàhépíng夫然，故生则亲安之，祭则鬼享之。是以天下和平，zāihàibùshēnghuòluànbùzuò
gùmíngwángzhīyǐxiàozhìtiānxiàyěrú
cǐ灾害不生，祸乱不作。故明王之以孝治天下也如此。shīyúnyǒujiàodéxíng
sìguóshùnzhī《诗》云：‘有觉德行，四国顺之。’”
shèngzhìzhāngdìjiǔ
圣治章第九
céngzǐyuēgǎnwènshèngrénzhīdéwúyǐ
jiāyúxiàohū
曾子曰：“敢问圣人之德无以加于孝乎？” zǐyuētiāndìzhīxìngrénwéiguìrénzhīhángmòdàyúxiàoxiào
子曰：“天地之性，人为贵。人之行，莫大于孝。孝mòdàyúyánfùyánfùmòdàyúpèitiān
zézhōugōngqírényě
xīzhě莫大于严父。严父莫大于配天，则周公其人也。昔者zhōugōngjiāosìhòujì
yǐpèitiān
zōngsìwénwángyúmíngtáng
yǐpèishàngdì周公郊祀后稷以配天，宗祀文王于明堂，以配上帝。shìyǐsìhǎizhīnèi
gè
yǐ
qízhílái
jì
fūshèngrénzhīdé
yòuhé
yǐ是以四海之内，各以其职来祭。夫圣人之德，又何以jiāyúxiàohūgùqīnshēngzhīxīxià
yǐyǎngfùmǔrìyán
shèngrényīnyán加于孝乎？故亲生之膝下，以养父母日严。圣人因严yǐjiàojìngyīnqīnyǐjiàoài
shèngrénzhījiàobùsùérchéng
qízhèngbù以教敬，因亲以教爱。圣人之教不肃而成，其政不yánérzhìqísuǒyīnzhěběnyě
fù
zǐzhīdào
tiānxìngyě
jūnchénzhī严而治，其所因者本也。父子之道，天性也，君臣之yìyěfùmǔshēngzhī
xùmòdàyān
jūnqīnlínzhī
hòumòzhòngyān义也。父母生之，续莫大焉。君亲临之，厚莫重焉。gùbùàiqíqīnér
ài
tārénzhě
wèizhībèidé
bújìngqíqīnérjìngtārén故不爱其亲而爱他人者，谓之悖德；不敬其亲而敬他人zhěwèizhībèilǐ
yǐshùnzé
nì
mínwúzéyān
bùzàiyúshàn
ér者，谓之悖礼。以顺则逆，民无则焉。不在于善，而jiēzàiyúxiōngdé
suīdézhī
jūnzǐ
bùguìyě
jūnzǐ
zébùrán
yán皆在于凶德，虽得之，君子不贵也。君子则不然，言sīkědàoxingsīkě
lè
dé
yì
kězūn
zuòshìkěfǎ
róngzhǐkěguān思可道，行思可乐，德义可尊，作事可法，容止可观，jìntuìkědùyǐlínqímín
shìyǐ
qímínwèiér
àizhī
zéérxiàngzhī进退可度，以临其民。是以其民畏而爱之，则而象之。gùnéngchéngqídéjiào
érhángqízhènglìng
shī
yún
shūrénjūnzǐ故能成其德教，而行其政令。《诗》云：‘淑人君子，qíyíbùtuī其仪不忒。’”
jìxiàohángzhāngdìshí
纪孝行章第十
zǐyuēxiàozǐzhīshìqīnyě
jū
zézhìqíjìng
yǎngzézhìqí
lè
子曰：“孝子之事亲也，居则致其敬，养则致其乐，bìngzézhìqíyōu
sàngzézhìqí
āi
jì
zézhìqíyán
wǔzhěbèiyǐ病则致其忧，丧则致其哀，祭则致其严。五者备矣，ránhòunéngshìqīn
shìqīnzhě
jūshàngbùjiāo
wéixiàbùluàn
zàichǒubù然后能事亲。事亲者，居上不骄，为下不乱，在丑不zhēngjūshàngérjiāozéwáng
wéixiàérluànzéxíng
zàichǒuérzhēngzébīng争。居上而骄则亡，为下而乱则刑，在丑而争则兵。sānzhěbùchúsuīrìyòngsānshēngzhīyǎng
yóuwéibúxiàoyě三者不除，虽日用三牲之养，犹为不孝也。”
wǔxíngzhāngdìshíyī
五刑章第十一
zǐyuēwǔxíngzhīshǔsānqiān
érzuìmòdàyúbúxiào
yàojūnzhěwú
子曰：“五刑之属三千，而罪莫大于不孝。要君者无shàngfēishèngrénzhěwúfǎ
fēixiàozhěwúqīn
cǐ
dàluànzhīdàoyě上，非圣人者无法，非孝者无亲。此大乱之道也。”
guǎngyàodàozhāngdìshíèr
广要道章第十二
zǐyuējiàomínqīnài
mòshànyúxiào
jiàomínlǐshùn
mòshànyú
子曰：“教民亲爱，莫善于孝。教民礼顺，莫善于tìyífēngyìsú
mòshànyúlè
ānshàngzhìmín
mòshànyú
lǐ
lǐzhě悌。移风易俗，莫善于乐。安上治民，莫善于礼。礼者，jìngéryǐyǐgùjìngqí
fù
zé
zǐyuè
jìngqíxiōng
zé
dìyuè
jìng敬而已矣。故敬其父，则子悦；敬其兄，则弟悦；敬qíjūnzéchényuèjìngyīrénérqiānwànrényuèsuǒjìngzhěguǎér其君，则臣悦；敬一人，而千万人悦。所敬者寡，而yuèzhězhòngcǐzhīwèiyàodàoyě悦者众，此之谓要道也。”
guǎngzhìdézhāngdìshísān
广至德章第十三
zǐyuējūnzǐzhījiàoyǐxiàoyě
fēijiāzhìér
rìjiànzhīyě
jiàoyǐ
子曰：“君子之教以孝也，非家至而日见之也。教以xiàosuǒyǐjìngtiānxiàzhīwéirénfùzhěyě
jiàoyǐ
tì
suǒyǐjìngtiānxiàzhī孝，所以敬天下之为人父者也。教以悌，所以敬天下之wéirénxiōngzhěyě
jiàoyǐchén
suǒyǐjìngtiānxiàzhīwéirénjūnzhěyě为人兄者也。教以臣，所以敬天下之为人君者也。shīyúnkǎitìjūnzǐ
mínzhīfùmǔ
fēizhìdé
qíshúnéngshùn《诗》云：‘恺悌君子，民之父母。’非至德，其孰能顺mínrúcǐqídàzhěhū民如此其大者乎！”
guǎngyángmíngzhāngdìshísì
广扬名章第十四
zǐyuējūnzǐ
zhīshìqīnxiào
gùzhōngkě
yí
yújūn
shìxiōngtì
子曰：“君子之事亲孝，故忠可移于君。事兄悌，gùshùnkěyíyúcháng
jū
jiā
lǐ
gùzhìkě
yí
yúguān
shìyǐhángchéng故顺可移于长。居家理，故治可移于官。是以行成yúnèiérmínglì
yúhòushìyǐ于内，而名立于后世矣。”
jiànzhèngzhāngdìshíwǔ
谏诤章第十五
céngzǐyuēruòfú
cí
àigōngjìng
ānqīnyángmíng
zéwénmìngyǐ
曾子曰：“若夫慈爱恭敬，安亲扬名，则闻命矣。gǎnwènzǐcóngfùzhīlìngkěwèixiàohū敢问子从父之令，可谓孝乎？”
zǐyuēshìhéyányǔ
shìhéyányǔ
xīzhětiānzǐyǒuzhēngchénqī
子曰：“是何言与，是何言与！昔者天子有争臣七rénsuīwúdàobùshīqítiānxià
zhūhóuyǒuzhēngchénwǔrén
suīwúdào人，虽无道，不失其天下；诸侯有争臣五人，虽无道，bùshīqíguódàifuyǒuzhēngchénsānrén
suīwúdào
bùshīqí
jiā
shì不失其国；大夫有争臣三人，虽无道，不失其家；士yǒuzhēngyǒuzéshēnbù
lí
yúlìngmíng
fùyǒuzhēngzǐ
zéshēnbùxiànyú有争友，则身不离于令名；父有争子，则身不陷于bùyìgùdāngbùyì
zé
zǐ
bùkě
yǐbùzhēngyúfù
chénbùkě
yǐbù不义。故当不义，则子不可以不争于父，臣不可以不zhēngyújūngùdāngbùyì
zézhēngzhī
cóngfùzhīlìng
yòuyāndéwéi争于君；故当不义，则争之。从父之令，又焉得为xiàohū孝乎！”
gǎnyìngzhāngdìshíliù
感应章第十六
zǐyuēxīzhěmíngwángshìfùxiào
gùshitiānmíng
shìmǔxiào
gù
子曰：“昔者明王事父孝，故事天明；事母孝，故shidìcházhǎngyòushùn
gùshàngxiàzhì
tiāndìmíngchá
shénmíngzhāng事地察；长幼顺，故上下治。天地明察，神明彰yǐgùsuītiānzǐ
bìyǒuzūnyě
yányǒufùyě
bìyǒuxiānyě
yányǒu矣。故虽天子，必有尊也，言有父也；必有先也，言有xiōngyězōngmiàozhìjìng
bùwàngqīnyě
xiūshēnshènxing
kǒngrǔxiān兄也。宗庙致敬，不忘亲也；修身慎行，恐辱先也。zōngmiàozhìjìngguǐshénzhùyǐ
xiàotìzhīzhì
tōngyúshénmíng
guāngyú宗庙致敬，鬼神著矣。孝悌之至，通于神明，光于sìhǎiwúsuǒbùtōngshīyúnzìxīzìdōngzìnánzìběi四海，无所不通。《诗》云：‘自西自东，自南自北，wúsībùfú无思不服。’”
shìjūnzhāngdìshíqī
事君章第十七
zǐyuējūnzǐzhīshìshàngyě
jìn
sī
jìnzhōng
tuìsī
bǔguò
jiāng
子曰：“君子之事上也，进思尽忠，退思补过，将shùnqíměikuāngjiùqí
è
gùshàngxiànéngxiāngqīnyě
shī
yún顺其美，匡救其恶，故上下能相亲也。《诗》云：xīnhūàiyǐxiábúwèiyǐ
zhōngxīncánzhī
hé
rìwàngzhī‘心乎爱矣，遐不谓矣。中心藏之，何日忘之。’”
sàngqīnzhāngdìshíbā
丧亲章第十八
zǐyuēxiàozǐzhīsàngqīnyě
kūbùyǐ
lǐ
wúróng
yánbùwén
子曰：“孝子之丧亲也，哭不偯，礼无容，言不文，fúměibùānwénlèbúlè
shízhǐbùgān
cǐ
āi
qīzhīqíngyě
sān服美不安，闻乐不乐，食旨不甘，此哀戚之情也。三rìérshíjiàomínwúyǐ
sǐshāngshēng
huǐbùmièxìng
cǐshèngrénzhīzhèng日而食，教民无以死伤生。毁不灭性，此圣人之政yěsàngbúguòsānnián
shìmínyǒuzhōngyě
wéizhīguānguǒyīqīnér
jǔzhī也。丧不过三年，示民有终也。为之棺椁衣衾而举之，chénqífǔguǐérāi
qīzhī
pǐyǒngkūqì
āi
yǐsòngzhī
boqízháizhào陈其簠簋而哀戚之；擗踊哭泣，哀以送之；卜其宅兆，érāncuòzhīwéizhīzōngmiào
yǐguǐxiǎngzhī
chūnqiūjì
sì
yǐshísī而安措之；为之宗庙，以鬼享之；春秋祭祀，以时思zhīshēngshìàijìng
sǐshìāi
qī
shēngmínzhīběnjìn
yǐ
sǐshēngzhī之。生事爱敬，死事哀戚，生民之本尽矣，死生之yìbèiyǐxiàozǐzhīshìqīnzhōngyǐ义备矣，孝子之事亲终矣。”
